Svona er París í dag

Í gær hafði ég tekið frá hálfan daginn til þess að mæta á „Salon des Écoles de Commerce,“ sem er sýning sem haldin er hvert misseri til að kynna rjómann af viðskiptaháskólum Frakklands. Ég hélt mína leið þangað, brösulega þó, því fjöldinn allur af metró-stöðvum var lokaður vegna framkvæmda. Framkvæmda sem ég reyndar skil ekki. Því af þeim framkvæmdum sem þegar er búið að leggja út í þá hef ég séð að þó það sé búið að endurnýja allt og leggja nýjar flísar að verki loknu, þá lýtur þetta nánast eins út. - Og það er ekki einsog stöðvarnar höfðu verið glæsilegar fyrir!

Að lokum komst ég þó á áfangastað og við mér tók tvö til þrjú hundruð metra röð til að komast inn á sýninguna. Þetta var vegna þess að sýningahöllin réði ekki við þennan skara fólks. Ég var reyndar ánægður með að heyra það eftir upplifun mína á bílasýningunni í október. En við biðum og biðum og eftir um hálftíma skeði eitthvað sem olli því að nokkurs konar áhlaup var gert að hliðinu, með litlum árangri. Við þetta hvarf þetta litla skipulag sem var fyrir og allir stóðu í þvögu. Eftir um klukkutíma bið ákvað ég að fara og reyna aftur daginn eftir. En það var sárt að hverfa frá eftir þennan tíma sem ég var búinn að fjárfesta í þessu, enda verður maður alltaf tregari til eftir því sem maður bíður lengur.

Í dag var engin röð og því bar ákvörðun gærdagsins góðan arð. Ég sá þó fljótt að þetta myndi ekki beint gagnast mér. Ég vissi mest allt sem var verið að kynna og ég þekkti alla skólana. Ég veit reyndar ekki við hverju ég var að búast; kannski bara einhverri góðlátri konu sem tæki á móti mér og biðist til að sjá um öll mín vandræði. Það var alla vega ekki þannig!

Ég fór því bara heim eftir stutt stopp og ákvað að verja því sem eftir væri af sunnudeginum í afslöppun. Afslöppun þurfti ég svo sannarlega á að halda eftir þann viðbjóð sem ég átti eftir að sjá í neðanjarðarlestinni. Ég settist innst í lestarvagninn beint á móti tveimur konum, sem voru sjálfar heldur betur afslappaðar. Önnur konan þótti mér reyndar nokkuð hreinleg miðað við aðra heimilislausa hér í borg, en þá varð mér litið í klofið á henni og ég var næstum því farinn að æla. Ég kúgast núna við það að rifja þetta upp. Hún var klædd í hvítar buxur og því var þetta vandamál enn augljósara; dökkgulir og brúnir blettir lágu frá klofinu niður á læri! Ég var næstum því staðinn upp til að skipta um sæti, en ekki vildi ég nú vera dónalegur.

Þetta þætti mér undir eðlilegum kringumstæðum vera alveg nægur skammtur af stórborgarlífinu, en maður stjórnar víst ekki öllum aðstæðum. Ég gapti því bara þegar ég sá það sem tók við. Hin konan sem var nú öllu ósmekklegri í klæðnaði (þá fyrir utan fyrrnefndu bletti), stóð upp og við blasti (og hvernig get ég hugsanlega sagt þetta smekklega), við blasti inngangurinn að henni. Er ekki auðskiljanlegt hvert ég er að fara? Mætti draga þá ályktun að hún sé komin einu skrefi lengra en hin konan, því ég reikna með því að hún sé búin að eyða burt þessu svæði buxnanna með þvagi sínu.

En það var ástæða fyrir því að hún stóð upp. Hún tók upp tissjú og fór að þrífa sig. Ekki þótti mér þetta þó næg ástæða til að skipta um sæti, enda var stöðin mín að nálgast.