Það er einkennilegur kvíði sem kemur stundum yfir mann þegar maður ferðast eitthvert með metróinu hér í borg. Oftar en ekki vill svo til að einhver heimilislaus, sem þreyjar þorrann með betli, eyðir öllum deginum í það að svissa á milli lestarvagnanna, syngjandi, spilandi eða jafnvel bara gólandi - og eftir þá sýningu gengur um og krefst einhverrar þóknunar.
Flestir fyllast etv. ekki kvíða við að þurfa að neita þessu fólki lifibrauðs, enda ábyggilega orðnir vanir, en það er ég ekki. Ég reyni hvað ég get til þess að forða augnsambandi, set iPod-inn minn í gang og læt sem ég hafi aldrei tekið eftir þeim. Jafnvel er maður svo heppinn að lestin komi að endastöð manns áður en garginu er lokið!
Gerast áskrifandi að:
Birta ummæli (Atom)
Engin ummæli:
Skrifa ummæli