Vegabréf, sendiráðið og Versalir

Dauðaleitin bar engan árangur, og eftir hana hef ég sannfært mig um að þessu blessaða vegabréfi hafi verið stolið. Til þess að fullvissa mig um að það færi á engan veg framhjá mér tók hvert og eitt sem ég á í þessarri íbúð, höndlaði það og grandskoðaði, og setti það á rúmið mitt. Að leit lokinni var rúmið ofhlaðið alls kyns hlutum og ég fór í síðasta inspeksjón-leiðangur - en fann ekkert. Rannsókn lokið; niðurstaða: Vegabréfinu var rænt.

Vegna Lundúnaferðarinnar varð ég því að fara í háaloft Klébergötu 8, sem er sendiráð íslenska lýðveldisins í París og ræða við starfsfólkið þar. Skipulagði ég sendiráðaleiðangur með skólasystur minni sem þurfti að láta endurnýja vegabréfið sitt og byrjuðum við á því að fara í sendiráð hennar; hið breska.

Við vorum komin einhverjum mínútum fyrir opnun, en þá var hafði þegar myndast röð við innganginn. Loksins var okkur hleypt inn og einkenndist þetta allt af bið, og enn meiri bið, enda átti þetta eftir að taka okkur um tvo klukkutíma. Þetta var þó tæpast leiðinlegt, því á biðstofunni gátum við heyrt öll þau erindi sem fólk bar upp, sem var stundum hin mesta skemmtun. Eða betra orð væri etv. sjokkerandi. Ég er að tala um skemmtun á svipaðan hátt og þegar fólk hópast í kringum slagsmál. Einn maður hafði tapað vegabréfinu og átti bókað flug til Bretlands, en ekkert var hægt að gera. Hann þurfti, einsog aðrir, að bíða þessa sjö til tíu daga. Ekki leist mér á blikuna, því ég var í nákvæmlega sömu aðstöðu.

Eftir þetta náðum við á sprettinum að komast í íslenska sendiráðið korter í lokun. Þar mætti mér hin indælasta kona sem fannst þetta vera hið minnsta mál. Neyðarpassann fékk ég og borgaði fyrir €14, á meðan breska stelpan þurfti að borga €137. Þar að auki tók heildarprósessið ekki nema fimmtán mínútur! Það er því eitt að vera Íslendingur og annað að vera Breti.

Á sunnudaginn fór ég ásamt stráki frá Pakistan og stelpu frá Kanada til Versala í heimsókn til skólasystur okkar sem er frá Brasilíu. Þar skoðuðum við höllina að utan, í mitt annað sinni, sem var þó allt önnur upplifun en hin fyrri. Ég veit ekki á hvaða efnum ég var þá, því mér þótti höllin á flestan hátt tilkomulítil. Varð þetta hinn besti dagur og eru í framhaldi þreifingar um að fara til Disneylands. Ég veit ekki alveg hvort ég nenni.