Próf og prófraunir

Í kvöld tróð ég mér inn á eina stelpu sem er með mér í skólanum til að læra undir prófið sem er á morgun í Sögu, því ég læri miklu betur með öðrum. Það gekk mjög vel þangað til að við áttuðum okkur á því að lokaprófið gilti bara 25% af lokaeinkunninni. Fátt annað hefði dregið úr mér allan eins þrótt! Og fórum við því að tala um hvað við skyldum gera í allan þennan tíma sem við hefðum þessa önnina, sem er um fimm mánuðir, en ekki þrír einsog hin fyrri.

En áður en við hættum að læra, sagði hún reyndar svolítið sem ég pældi ekki of mikið í fyrr en eftirá: Allt í einu skellir hún uppúr og ég spyr hvað sé. Þá ræskir hún sig og segist hafa verið að lesa grein í skólablaði í Kanada sem segir það að til þess að geta lært vel og ítarlega undir próf, þá væri gagnlegt í því markmiði að sofa hjá, því það eyddi svo mikilli spennu og opnaði fólk fyrir lærdómi. Ég tók undir það, og sagði að það hlyti að vera, en svo lítið um það meir. Var þetta tilboð um að gera hitt? Og ég bara svo grænn og glórulaus? Ég bara spyr.

Eftir að lærdómsþrótturinn hvarf fórum við að ræða, einsog ég sagði áður, um hvað við ættum að gera þessa mánuði. Því ekki bara er önnin lengri um tvo mánuði, heldur er stórum og miklum fríum dreift þar um, samtals um tæpur mánuður myndi ég halda! Hvað er vitið í því? Ég vil taka þetta í einum rykk, skiljanlega, í staðinn fyrir allt þetta hangs. Menningarmunur Íslendinga og Frakka spilar þar stóra rullu held ég.

Minntist ég á samtal sem ég átti við Jón Davíð og fjölskyldu þar sem þau spurðu mig alls kyns spurningar um hvort ég hefði verið að stunda menningarlíf Frakklands; leikhúsin; söfnin; tónlistarlífið o.fl. En svörin voru öll skömmustulega: Nei! Ég bar við nísku og sparsemi, en er það satt? Í þessu ljósi settum við okkur fjöldann allan af markmiðum um menningarferðir um gjörvalla París og víðar, sem við ætlum líka að troða upp á valda bekkjarfélaga.