Það var ekki hið auðveldasta að komast leiðar minnar hingað, enda hafði undirmeðvitund mín tekið í taumana og ákveðið að gera þetta svolítið spennandi. Ég hafði nánast beðið frá því um klukkna fjögur eftir skóla, þar til að tími var kominn til að halda mína leið á lestarstöðina, en lestin átti að fara 21:03.
Ég var að mestu leyti búinn að pakka og var að undirbúa iPodinn þegar að ég áttaði mig á því að klukkan væri tíu mínútur yfir átta! Og ég átti eftir að fara í gegnum allt neðanjarðarlestarkerfið að Montparnasse. Það var reyndar vel mögulegt, en ég hastaði mér út í heilmiklu stresskasti. Ég sagði við sjálfan mig: „Ég er að gleyma einhverju!“ Sem síðar átti svo auðvitað eftir að reynast rétt.
Ég tók sprettinn að Bastillunni þar sem ég skyldi taka neðanjarðarlestina, en þegar þangað var kominn vildi ég athuga á miðann klukkan hvað, nákvæmlega, lestin ætti að fara... en miðann vantaði. Þá hljóp ég einsog fætur toguðu með ferðatöskuna í eftirdragi. Hljóp upp hæðirnar fjórar og fann miðann, hljóp síðan tilbaka og velti því fyrir mér í heilmikilli angist, hvort fljótara það væri að taka metróið eða leigubíl. Ég endaði á því að taka leigubíl.
Klukkan var hálfníu, brottför eftir rúman hálftíma. Ég sagði leigubílstjóranum að hún færi eftir tuttugu mín. svo hann færi nú örugglega ekki að taka einhvern snúning kringum borgina til að næla sér í nokkrar aukaevrur. Á endanum hafðist þetta allt saman.
---
Það var eitt sem ég tók eftir. Maður hefur oft séð það í gömlum myndum þegar einhver kemur hlaupandi, seinn, og reynir að ná lestinni. Nær sá svo að hoppa upp í hana á ferð. Ég hélt að svoleiðis væri ekki hægt lengur, vegna allra öryggisreglna og sjálfvirkra hurða. En jú, mér þótti það áhugavert að sjá, að lestin tekur af stað og þegar hún er komin í ca. tuttugu, þrjátíu km. hraða, þá lokast dyrnar. Einmitt ábyggilega útaf þessu. Merkilegt nok.
Gerast áskrifandi að:
Birta ummæli (Atom)
Engin ummæli:
Skrifa ummæli