Kuldaboli hrjáir mig

Ég hlustaði á fyrirlestur í morgun um stofnun Bandaríkjanna samanborið við stofnun Evrópusambandsins, og þá var helst verið að benda á mistök sambandsins. Margt af þessu var virkilega áhugavert, en þó var eitt sem stóð upp úr sem að mínu viti hefur ekki fengið neina umfjöllun hér í Frans. Stjórnarskrá ESB var lögð í dóm kjósenda fyrir tveimur árum held ég og þar var hún felld. Nú í ár var hún hins vegar samþykkt af franska þinginu og forseta Sarkozy nánast án umfjöllunar eða kosningar. ESB er ekki lýðræðislegra en svo!


Um helgina fór ég í reiðtúr með Hestaklúbbinum, en vegna slæmrar mætingar var ákveðið að hafa þetta ekki dagsferð, heldur einungis eftir hádegi. Eftir á að hyggja var ég mjög feginn, enda skreið ég upp í rúm að degi loknum.

Fyrir túrinn þá tókst mér af einhverjum ástæðum að missa af tveimur símtölum frá formanni klúbbsins (Sébastian Zablocki) sem ég grét þó engan veginn. Ég stefndi bara á það að mæta þar sem mæting stóð til á hinum fyrirfram ákveðna tíma. Það endaði þó með því að ég kom á lestarstöðina í um klst. fjarlægð frá París algerlega einn og enginn þar í nánd. Ég gat ekki hringt þar sem að ég átti ekki inneign á símann. Það reddaðist þó á endanum.

Hesturinn sem ég fékk var glæsilegur, jarpur á litinn (ef einhver veit hvað það er) og hrikalega stór! Við fórum nokkurra kílómetra túr um sveitina, en þessa sveit er ekki hægt að kalla neitt spes miðað við landslagið heima. Vissulega er mikið um tré, en öll svæðin hafa verið snert, ef ég get gert mig skiljanlegan.

Mér fannst reiðtúrinn vera óskaplega mikið brölt. Alls ekki þægilegt, og ég gat varla beðið eftir því að túrinum lyki. Hossugangurinn var meira en það sem eðlilegt getur talist og reyndar var veðrið ekki til að bæta þetta. Þarna saknaði ég tölts íslenska hestsins. Ég held að með þessu sé búið að sanna það að hann sé besti hestur í heimi!

Þegar við komumst inn í hlýju „klúbbhússins“, þar sem mér var oftar en ekki litið til píanósins (sannfærður um mína hæfileika á því sviði), borðuðum við ávexti í súkkulaðibaði. Sem kann að hljóma vel en um þetta leyti var klukkan sjö, hálfátta, svo að löngunin var ekki í einhverja ávexti heldur einhverja kjarngóða fæðu!

Ég átti þó erfitt með að fela undrun mína á því sem gerðist næst. Formaður klúbbsins, Sébastian, tók upp sígarettu og lítinn loftþéttan plastpoka af „grasi“, og fór að vefja sér jónu. Ég var kannski ekkert endilega hissa á því að hann stundaði þetta, enda þykist ég vera af yngri kynslóðinni, heldur hversu opinskár hann var. Það var einsog þetta væri það eðlilegasta í heimi. Fólki finnst ég reyndar vera bara einhver bjáni þegar ég minnist á þetta. Ég hef greinilega misst af einhverri þróun.

---
Svo í dag hafði Ellý Ármanns frá Bylgjunni samband við mig og fékk mig í viðtal vegna mótmælanna 1. des. sl. Fréttin er víst líka á Vísi.is. Hallgrímur Helgason hafði víst bent henni á einhverjar myndir sem ég tók af mótmælendunum. (Ég vona að fólki ofbýður ekki þessi name-dropp).

Mér fannst reyndar myndin sem ég hafði hér að neðan vera miklu flottari en sú sem hún hafði síðan í fréttinni á Vísi.